|
คำกล่าวของนายสมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรี
ในโอกาสเป็นประธานการประชุมชี้แจงนโยบายของรัฐบาล
ต่อผู้บริหารระดับสูงของหน่วยงานภาครัฐ
ณ ตึกสันติไมตรี ทำเนียบรัฐบาล
วันจันทร์ที่ 25 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา 09.30 น.
ท่านผู้มีเกียรติที่เคารพ
ผมจะเรียนให้ทราบว่าเขาคิดดีนะครับ เขาเอาเล่มที่แจกไป ท่านทั้งหลายอ่านก็เนื้อหาเดียวกัน แต่เวลาเขาทำให้ผม เขาจะมีทางช่องซ้ายว่าอย่างไร คือในนี้บอกเสร็จเลยว่ากระบวนการทำอย่างไร ตั้งแต่ยกร่างรัฐบาล 6 พรรครวมกันได้ ก็ไปยกร่างกันมาก่อน โปรดเกล้าฯ แล้วมีรัฐมนตรี ก็ตั้งคณะรัฐมนตรีมาทำงาน เขาบอกให้ผมบอกแบบนี้ แล้วหลักแนวคิดเขาบอกว่า พื้นฐานรัฐธรรมนูญก็ต้องมาคิด เรื่องตอนหาเสียงทำอย่างไรก็ต้องเอามาใส่ และต้องสอดคล้องกับกฎหมายด้วย และหลักการดำเนินการก็มีปรัชญาพอเพียง ความสมานฉันท์ เขาก็มีหลักแนวคิด แต่ทั้งหมดนี้ผมสั่งเมื่อสักครู่แล้ว อันนี้ดีมาก เป็นแบบย่อสำหรับให้มาพูด แต่พูดในสิ่งที่รู้อยู่แล้วถือกันเป็นเล่มอยู่แล้ว อันนี้จัดหมวดหมู่ให้ผมพูดให้ฟังง่าย แปลว่าซ้ำซ้อน และไม่มีประโยชน์อยู่ดี ๆ เท่ากับมาอ่านให้ฟัง ที่ถืออยู่แล้วท่านก็กลับไป
ผมจะขออนุญาตอย่างนี้นะครับข้าราชการมาฟัง นักการเมืองบริหารมาพูด ประชาชนจะเป็นคนฟังว่าแล้วฝ่ายบริหารกับฝ่ายข้าราชการประจำเขาพูดกันว่าอย่างไร ผมก็มานั่งคิด เมื่อสักครู่ที่จะถามเลขาธิการคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) ว่าผมจะพูดในสิ่งที่ผมควรจะพูดกับข้าราชการที่มาได้หรือไม่ ตอนกลับจะทำเอกสาร 800 ชุด ท่านจะได้สิ่งที่ผมพูดกลับไป ผมบอกว่าถ้าผมพูดตามนี้ก็เสียของ เล่มก็ถืออยู่แล้ว ก็พูดในสิ่งที่แจกมาแล้ว ผมจะพูดในสิ่งที่ฝ่ายบริหารจะพูดกับข้าราชการประจำคือฝ่ายปฏิบัติ ผมเป็นรัฐบาลที่เข้ามาได้แสดงความคิดเห็นต่าง ๆ ถึงตรงนี้ต้องให้ราษฎรเห็นเลยว่าเวลาพูดเวลาหาเสียงแปลว่าอย่างไร วันนี้จะเป็นการตรวจสอบว่าแล้วจะทำได้หรือไม่ ตรงนี้ที่ผมจะมาหารือแล้วไม่ต้องตอบผมวันนี้ แต่ท่านต้องไปช่วยคิด แล้วผมจะตามไปฟังเรื่องนี้ ผมจะไปทีละเรื่อง ๆ ว่าผมเป็นนักการเมืองคิดแบบนักการเมือง และคิดว่าควรจะต้องทำได้อย่างนั้น แล้วทำไมไม่ทำ วันนี้จะมาพูดกับข้าราชการประจำว่า ถ้าคิดอย่างนี้โดยวิธีการอย่างนี้ ท่านต้องไปช่วยคิดต่อให้ด้วยว่า เป็นไปได้อย่างไรหรือไม่
ผมจะเริ่มยกตัวอย่าง เช่น กรณีขนส่งมวลชนในกรุงเทพฯ บอกว่าจะทำ 9 สาย สุดแท้แต่ เรื่องตรงนี้ความผูกพันจะมีอยู่บ้างตรงที่ว่า รัฐบาลเก่าได้เริ่มต้นดำเนินการไว้แล้ว แต่ยังไม่ได้ดำเนินการถึงขั้นที่สุด รัฐบาลนี้เข้ามาต้องดำเนินการทันที แต่เราจะไม่หลับหูหลับตา เขาทำอย่างไรทำต่อเลย ไม่ ต้องขอดูหน่อยว่าเป็นอย่างไร มีคนอภิปรายในสภาฯ เหมือนกับว่าที่ทำไว้นั้นไม่ถูกต้อง ทีนี้สิ่งที่คนเป็นหัวหน้ารัฐบาลซึ่งเป็นนักการเมือง รณรงค์หาเสียงเลือกตั้ง ในสภาฯ เขาบอกเลยว่าไม่เห็นเอาที่พูดเอามาใส่เลย เขาต่อว่า มีคนที่เป็นสมาชิกของพรรคการเมืองฝ่ายค้านบอกว่าดูแล้วที่ทำไว้ ตรงนั้นต่อไม่ติด ตรงนี้ต่อไม่ได้ ห่างอยู่ 1,800 เมตร นั่นเป็นการวิพากษ์วิจารณ์ นั่นคือสิ่งที่ผมจะพูดว่าจะต้องเชื่อมไหม จะต่ออย่างไร อยู่ข้างล่างข้างบนเป็นอย่างไร
ผมจะคุยเรื่องนี้คือว่าปัญหาของผมอยู่ตรงที่ว่า รัฐบาลต้องการทำระบบขนส่งมวลชนบนรางในกรุงเทพมหานคร ในฐานะนักการเมืองผมเคยพูดไว้แล้วว่า ทำบนดินยกระดับ ทำก่อนนะครับ 10 กว่าปีก่อน ผมว่ามันน่าเกียจ ระบบนี้ผมดูมาเวลาจะทำในโลกนี้อยู่ชานเมือง เขาทำ เขาเรียก train เอามาใกล้ชานเมืองที่เรียกว่า near suburban เพราะว่า elevated ยกระดับไป 5.30 เมตร เข้ามาใกล้เมืองลงไปใต้ดินเรียกว่า subway ของเราทำอย่างไรคือเวลาทำต้องทำพร้อมกัน 3 ท่อน ราคานี้จะราคาเดียวกัน และเมื่อทำเสร็จแล้วข้างนอกจะเสร็จก่อน ที่ช้าที่สุดคือตัวที่ทำใต้ดิน ตัวทำบนดินง่ายมาเร็วมาก สมมติปีครึ่งอาจจะได้ใช้ แต่ยังไม่ต้องใช้ ยกระดับทั้งหมด 3 ปี 3 ปีได้ใช้ มาจ่ออยู่ชานเมืองแล้ว ตรงนี้ได้ประโยชน์ได้ 3 ปี แต่ว่าลงมือพร้อมกันใต้ดินเสร็จ 6 ปี เพราะฉะนั้น ก็มาจ่ออยู่ชานเมืองทุกทิศ ถ้าทำตามที่คิดไว้ แล้วรอใต้ดินที่ช้าหน่อย มาต่อเชื่อมกันเสร็จก็นำร่องได้
มีความคิดซึ่งพูดให้ฟังแล้วด้วย ผมถามเลยว่ารถทำใต้ดินก่อนแค่ 20 กิโลเมตร ทำยกระดับแค่ 23 กิโลเมตร จะได้ประโยชน์อะไร ถ้าทำอย่างนี้คนในเมืองก็ใช้หมด คนใส่สูทผูกเทคไทก็นั่งรถไปเปลี่ยนที่กินข้าว ประโยชน์นี้คือว่าคนจนไปอยู่ไกล เขาต้องการเดินทางรวดเดียวเข้ามาข้างใน ไปทำตรงปลายได้ประโยชน์ เพราะระบบที่เรียกว่า เดปโป้ คือที่จอดแล้วต้องมีศูนย์ซ่อมและบำรุง จะได้ทำอยู่ปลายทาง ได้ประโยชน์อย่างไร ได้ประโยชน์ว่าปลายทางที่อยู่ในนา ตอนที่พูดวาละ 500 บาท ไร่ละ 200,000 บาท ผมก็ถามว่าลองบอกสิว่าจะทำใต้ดิน และอู่ซ่อมอยู่ไหน อยู่ในเมือง เอาตรงไหน เอาใจกลางเมือง แล้วเป็นอย่างไร ต้องเวนคืนที่ดินราคาวาละ 70,000 กว่าบาท ตอบหน่อยสิว่าอู่ซ่อมอยู่บนดินหรือใต้ดิน ไม่มีใครตอบผมได้ ขนาดผมเป็นรองนายกรัฐมนตรีคุมงานนี้ บอกต้องทำแบบนี้ ๆ เวนคืนที่ดิน 1,000 ไร่ มูลค่ามหาศาลเพื่อจะทำเดปโป้ เขาบอกเขาคิดเอง จะเอาที่ดิน 300 ไร่ ตรงกลางเป็นไข่ดาวจะทำเป็นเดปโป้ ที่เหลือ 700 ไร่ จะทำเป็นเมืองขึ้นมา จะได้เอาเงินคืน ก็คิดไปแต่คิดได้ตลอดรอดฝั่งไหม เจอไฟฟ้าแรงสูงผ่าน 170 ไร่ ทำได้แต่ที่จอดรถ วาละ 76,000 บาท จะทำมูลค่าเพิ่ม กลายเป็นว่าทำได้แต่ที่จอดรถ ผมไปขอทำตลาดนัดตรงนั้น 157 ไร่ เพราะตลาดนัด 68 ไร่ ที่จตุจักร ขอเช่าตรงนี้ทำให้ดีเลย มีทางเข้าทางออก เจรจาความเสร็จ ประธานบอร์ดบอกว่าให้กทม.เช่า 10 ปี เดี๋ยว กทม.ไม่ไป แล้วจะว่าอย่างไร จะบอกให้ฟังว่านี่คือวิธีคิด ถ้าเอาเดปโป้ไปอยู่ จะอยู่ยกระดับก็ไม่ยก มันอยู่ติดพื้น ฉะนั้น เดปโป้ถ้าอยู่อ้อมน้อย ไทรน้อย วาละ 500 บาท จะสร้างอย่างไรก็สุดแท้แต่ เพราะรถต้องไปจอดไปซ่อมที่นั่น เช้าก็วิ่งเข้ามา สุดท้ายโรงซ่อม 300 ไร่อยู่บนดิน และจะต้องทำตะแคงลงไปใต้ดิน แตกต่างกัน 25 เมตร เอาลากขึ้นไปซ่อม ซ่อมไม่ได้ปล่อยรถวิ่งไปกระแทกรถ เห็นไหมครับสร้างโรงซ่อมข้างบน แล้วปล่อยให้รถไหลลงไปข้างล่าง 25 เมตร ทำไมถึงคิดอย่างนั้น เพราะคิดสั้น ๆ ง่าย ๆ ว่าจะทำแค่ 20 เมตร ไปหัวลำโพงกับบางซื่อ ผมบอกว่าหัวลำโพง-บางซื่อตามเส้นทาง 18 สถานี ราคา 36 บาท ถ้าใครอยู่หัวลำโพงไปบางซื่อ บางซื่อไปหัวลำโพง ขบวนไหนก็ได้ 5 บาท แต่การออกแบบนั้นคิดอย่างไร ลากออกมาจากหัวลำโพงตามเส้นทางพระรามที่ 4 เข้ามาถนนรัชดาภิเษก ความคิดควรจะใช้รัชดาภิเษกทั้งวงเลย เป็น loop 40 กิโลเมตร วงแหวนรอบใน ไม่เอาครับ ไม่มุ่งมั่นกับศูนย์สถานีกลางที่จะไปตั้งอยู่ที่หมอชิต มาดีๆ เขาทำสะพานซ้ายขวาไว้ เขาต้องการให้รถไฟผ่ากลาง ต้องไปทางรัชโยธิน ไม่ต้องอ้อมไปทางโน้น หักเลี้ยว 90 องศา ต้องรื้อสะพานทิ้ง 2 สะพาน ทำสะพานใหม่ตรงกลาง เลี้ยว 90 องศาไปลาดพร้าว วิ่งไปถึงปากทางลาดพร้าว เลี้ยวอีก 90 องศา เพราะจะต้องไปหาศูนย์นี้ ศูนย์ก็ยังไม่สร้าง เลี้ยวไปหมอชิตหน้า อ.ต.ก. เมื่อเวลาคิดทัน ท่านต้องนึกออกเลยรัชดาภิเษก เลี้ยว 90 องศาไปผ่านหน้าปานะพันธุ์ ไปถึงนั่นเลี้ยว 90 องศาไปหมอชิต เลี้ยว 90 องศาไปหน้า อ.ต.ก. เลี้ยวเกือบ 90 องศาไปบางซื่อ ถามว่าคิดอย่างนี้คิดได้อย่างไรครับ เสียของ
เวลานี้ก็วิ่งอยู่ แต่ถามว่าเส้นทางจากบางซื่อเข้ามา มีคนแน่นอน แต่ 20 กิโลเมตร 18 สถานี ยกระดับก็เหมือนกัน ผมบอกเขาไม่ทำกันในเมือง ต้องเอาสายไฟฟ้าลงถนนสีลม เอาสายไฟฟ้าลงหมดไปเป็นพัน ๆ ล้าน เอาสายไฟฟ้าลงใต้ดิน 2 กิโลเมตร สวยงาม เสร็จแล้วก็ปักเสากลางถนนสีลม กลางถนนสาทร กลางถนนพญาไท กลางถนนราชดำริ กลางถนนพระรามที่ 1 กลางถนนพหลโยธิน ในเมืองทั้งนั้น ปักเสาขึ้นมาเลย ผมบอกเหมือนกับมีงูตัวใหญ่ 2 ตัวมาเลื้อยอยู่กลางถนน ถึงถนนสีลมทำสถานีครอบปีกซ้ายปีกขวา มีเต่าตัวใหญ่อยู่กลางสีลม ถ้าในศูนย์มืดต้องเปิดไฟ ผมไม่ออกชื่อ มีคนบอกกรุงเทพฯ ทำไม่ได้หรอกรถใต้ดิน ผมอยู่เมืองนอกมานาน ผมรู้ว่าทำไม่ได้ ผมบอกว่าอยู่เมืองนอกนาน อยู่แต่ในค่ายทหาร ไม่ออกมาอยู่ข้างนอก แล้วถามสิเดี๋ยวนี้ว่าอย่างไร ที่บอกว่าทำไม่ได้ ก็วิ่งกันอยู่ทุกวัน ทำได้ครับ ตอนพูดสิงคโปร์ทำแล้ว ฮ่องกงทำแล้ว แต่กรุงเทพฯ บอกทำไม่ได้ เอามาฟื้นฝอยหาตะเข็บทำไม ก็จะบอกว่าถ้าหากเชื่อกันตอนนั้น ลงทุนครั้งเดียวราคาเดียว ถ้าปลายทางอยู่อ้อมน้อย ถ้าหากว่าปลายทางอยู่ที่ไทรน้อย ลำลูกกา อย่างน้อย 3 ทิศ ระยะทางทั้งหมดประมาณ 100 กว่ากิโลเมตร ไม่ใช่ 23 กิโลเมตร อย่างวันนี้ ทุกอย่างก็จะเป็นประโยชน์
ยกระดับนั้น ในความเลวก็มีความดีอยู่บ้าง เพราะสถานี 21 สถานีในเมือง ดีมาก ที่ผมมาคิดกับท่านทั้งหลายตรงนี้จะบอกให้ฟังว่า เมื่อนินทาเขาแล้ว ก็ต้องชมเขาหน่อยว่า เขาทำในเมือง 21 สถานี ดีมาก ดีตรงไหน ดีตรงที่ว่าเวลานี้เขาวิ่งอยู่ 3 ตู้ ขึ้นไปดูบนตึกสูง ๆ ลงมา สถานีทำไว้สำหรับ 6 ตู้ รถวิ่งแค่ 3 ตู้ ผมคิดจะต่อหางออกไป ผมต่อ 4 ทิศว่ารถใต้ดินไปจ่อบางซื่อ ผมจะต่อไปบางใหญ่ ทิศหนึ่ง ไปจ่ออยู่ที่หมอชิต ผมจะต่อออกไปถึงลำลูกกา ทางด้านนี้ทำไป 4 จุด ข้ามแล้วสะพาน ผมทำไป 4 จุด 3 กิโลเมตร แต่สิ่งแวดล้อมบอกอนุญาตแค่ 2.3 กิโลเมตร แล้วเจรจากันอยู่ 2 ปียังไปไม่ได้ ตรงนั้นถ้าออกไปข้างทางรถไฟไปมหาชัย ตามโครงการเดิมเขาเลี้ยวไปบางหว้า เพราะเราจะไปใช้ถนนเพชรเกษม ลากเพชรเกษมไปอ้อมน้อย อีกเส้นหนึ่งออกไปอ่อนนุช ไปติดแค่ลาซาน เพราะกรุงเทพมหานครเป็นเจ้าของโครงการมีบริษัทมารับสัมปทาน ก็ได้ตรงนี้ครับ ถ้า กทม. ไม่ถูกกับรัฐบาล หรือคนละพรรคกับรัฐบาล ก็ติดอยู่แค่ลาซาน ไปสำโรงก็ไม่ได้ ไปอ้อมน้อยไม่ได้เพราะไปได้แค่หนองแขม เพราะ กทม. มีขอบเขตแค่นั้น
นี่จะหารือกับท่าน ท่านไม่ต้องตอบคำถาม ใครที่เกี่ยวข้อง ท่านต้องไปดูว่าถ้าผมจะคิดตอนนี้รัฐบาลจะเป็นคนทำ ที่เกิดอยู่เวลานี้คนที่บริหารรถไฟฟ้ายกระดับ ถือหุ้นอยู่ 11 เปอร์เซ็นต์ เจ้าหนี้ KFW ถือหุ้น 59 เปอร์เซ็นต์ New World Holding ที่ฮ่องกงถือ 30 เปอร์เซ็นต์ ของเรา 98 เปอร์เซ็นต์ คนบริหาร 11 เปอร์เซ็นต์ คิดแบบนี้ตั้งแต่ผิดไหม วันหนึ่งจะวิ่งได้ 6 แสน วันเปิดก็เห่อกันอย่างนั้น ต่อมา 1 ปีแรก 1.2 แสน ได้ 1 ใน 5 20 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น อีก 1 ปีได้ 1.8 แสน อีก 1 ปีได้ 3 แสน ตอนนี้ก็อยู่ 3 แสน วันนักขัตฤกษ์ก็ขึ้นไป 4 แสน กลัวที่จะต้องไปถึง 6 แสนในเวลากี่ปี ไม่ถึง แล้วทำอย่างไรตอนนี้ ผมก็คิด ก็บอกว่าบัดนี้หัวหน้ารัฐบาลขอฝากใครที่เกี่ยวข้อง ผมคิดว่ารัฐบาลควรจะเป็นคนเอาสัมปทานมาดำเนินการเสียเอง จะได้ออกไปตรงนั้นตรงนี้ได้ โดยไม่ต้องมีเรื่องยุ่งยาก เพราะรัฐบาลดูแลทั้งประเทศ ผมบอกว่าต้องเหยียดออกไปไกล อยู่กรุงเทพฯ มีญาติอยู่ 6 คน หันหน้าขึ้นทางเหนือดีกว่า ซ้ายมือก็สมุทรสาคร 28 กิโลเมตร นครปฐม 56 กิโลเมตร ไปนนทบุรีใกล้หน่อย 14 กิโลเมตร แต่ต้องนับไปทางไทรน้อยสัก 30 กิโลเมตร ขึ้นไปปทุมธานี 33 กิโลเมตร ขึ้นไปฉะเชิงเทรา 45 กิโลเมตร นับจากมีนบุรี และทางปากน้ำ 25 กิโลเมตร มีญาติอยู่ 6 คน ต้องเดินทางไปมาหาสู่ เพราะฉะนั้น ระบบขนส่งมวลชนถ้าคุดอยู่แค่นี้ ถ้าเหยียดออกไปถึงจังหวัดคือไปให้ไกลที่สุดก่อน เช่น ไปถึงอ้อมน้อย อีก 18 กิโลเมตรก็ถึง ออกไปถึงพุทธมณฑลก่อน เดี๋ยวก็ถึงนครชัยศรี นครปฐม เมืองนนทบุรีผ่านเลยมาแล้ว ต้องไปถึงบางใหญ่ บางบัวทอง ออกไปหาที่ถูกหน่อยก็ไทรน้อย ไม่ต้องถึงอำเภอ กลาง ๆ ทางก็ได้ เสร็จแล้วมาแต่ละทิศ เราวิ่งขึ้นไปอนุสรณ์สถาน เลี้ยวขวาก็คนเยอะ ขึ้นไปอีก 8 กิโลเมตรก็คนเยอะ แล้วเลี้ยวขวาทอดเดียวมาขึ้นรถไฟ จะติดพื้นก็ได้ elevated ก็ได้ ไปคลอง 4 คนเยอะ ทำแค่คลอง 4 ต่อไป ๆ คลองเจ็ด ลำลูกกาทั้งหมดลงไป อ่อนนุชลงไป ผ่านลงไปเลยจะถึงสำโรง จะเลี้ยวเข้าเทพารักษ์ เลี้ยวไป 4 กิโลเมตร ถ้าเลี้ยวขวา เข้าไปทางโน้น ก็ไปได้เลย ออกไปปลายทางถนนศรีนครินทร์ ไปจนถึงบางปิ้ง เลี้ยวบางปิ้งไปบางปู ตอนลงทุนสร้างเขาบอก 30,000 ล้าน ตอนนั้นเหรียญละ 25 บาท พอถึงปี 2540 ขึ้นไป 50 บาท เขาขอเปลี่ยนแปลง มูลค่าการลงทุนเขาบอกว่าต้องจ่ายเป็น 48,000 ล้าน แต่ขอใช้ตัวเลขกลม ๆ ว่า 50,000 ล้าน วิ่งแล้วก็ขาดทุน คนบริหารเวลานี้ถือ 11 เปอร์เซ็นต์ เจ้าหนี้ถือ 89 เปอร์เซ็นต์ เรียนฝากถามไว้ว่า ถ้ารัฐบาลจะปรับปรุงตรงเส้นนี้ เราจะไปใช้หนี้ไม่กี่หมื่นล้าน ไม่มากเท่าไร คือไปใช้หนี้ KFW 59 เปอร์เซ็นต์ แล้วถือหุ้นแทน ไปใช้หนี้ New World ก็ถือหุ้น รัฐบาลจะถือหุ้นโดยหน่วยงาน ไม่ใช่รัฐบาลบริหาร กระทรวงการคลังก็ได้ถือหุ้น 89 เปอร์เซ็นต์ ผู้บริหารถือ 11 เปอร์เซ็นต์ และก็เจรจาความกับเขา เราจะจ้างคุณบริหารต่อ หรือคุณไม่บริหาร เราจะเอามาบริหาร อย่างนี้รัฐบาลก็ลงทุนเทคโอเวอร์กทม. เป็นเจ้าของถูกต้อง เหลือ 20 กว่าปี ไม่เป็นไร มีประโยชน์ ก็จะคิดแบบรัฐบาล คือถ้าทำเหยียดออกไปทุกทิศได้ประโยชน์ จริง ๆ ถ้าแบบนี้ระบบทั่วไป breakeven point (จุดคุ้มทุน) 30 ปี แต่ว่ามีญาติอยู่ 6 คนรอบ ๆ แล้วชอบเดินทางกันอย่างนี้ 20 ปีถึงจุดคุ้มทุนแน่นอนอย่างนี้ก็คิดให้ฟัง จะคิดแบบเซลล์แมนฝันเฟื่องหรือไม่ ผมไม่เคยเป็นเซลล์แมน แต่ผมคิดให้ฟังอย่างนี้ว่า ถ้าได้ ก็ไม่มีใครเสียหาย กทม. ยังเป็นเจ้าของสัมปทาน หน่วยงานไหนเป็นคนได้รับสัมปทานช่วงต่อ แล้วก็ดำเนินการต่อ แสดงความเร็วตรงนี้ครับ ที่เขาทำเรียกว่า Airport Link ระบบเดียวกันเลยเป็น elevated train ทำปีครึ่ง 28 กิโลเมตรทำปีครึ่ง ถ้าใส่เสร็จหมด 3 ปีก็วิ่งได้ อันนี้คิดช้า ผมคิดก่อนแล้วว่าที่อ่อนนุชเลี้ยวซ้าย elevated ไปกลางอ่อนนุช 22 กิโลเมตร ถึงสนามบินมุดเข้ามาข้างใต้ เมืองจีนมาดูแล้วดูอีกมาสำรวจ 3 ครั้ง ไม่ให้ไม่ยอม ไม่ตกลง บอกจะเอา Airport Link ผมบอก Airport Link ก็ทำไป แต่ผมจะบอกให้ฟังว่าสนามบินสุวรรณภูมิทางเข้าดีกว่าดอนเมือง เข้าจากทุกทิศ คนจะไปสะดวกสบาย ที่ทำ Airport Link คิดผิด เพราะเหตุว่า ถ้าสนามบินอยู่ลึกลับไปมีทางไป Airport Link มีประโยชน์ เพราะคนจะไปใน downtown terminal ก็ส่งขึ้นไป แต่ถามว่ามีใครบ้างที่ไป check in ใน downtown ส่งกระเป๋าไป และตัวเองนั่งรถไฟไป ไม่มีหรอกครับ นั่งรถไฟไปของก็ไปด้วย แปลว่า city terminal นั้น เสียของ แต่ก็จะทำ ผมผ่านทุกเช้า เดี๋ยวนี้ทำแค่หลังคา งานไม่เดินหรอกครับ เดินแค่หลังคา มุงหลังคาเสร็จเรียบร้อย แต่ elevated เสร็จเร็วทันใจ ปีครึ่งเสร็จออกไปทุกทิศประมาณ 30 กิโลเมตร